Als de blaadjes vallen...is het tijd om los te laten
16 november 2021 
in Soul

Als de blaadjes vallen...is het tijd om los te laten

Het is midden november. De herfst is al een eindje op weg. Net als het vallen van de blaadjes. De herfst is het seizoen waarin de natuur loslaat. En niet alleen de natuur laat los. Ook wij mensen hebben van tijd tot tijd los te laten. Hoe pijnlijk het soms ook is.

Vaak gaat het om kleine dingen. Zo klein zelfs dat we het haast niet door hebben en afscheid nemen niet nodig is. Denk maar eens aan alle 'laatste keren' die je al gehad hebt in je leven. Laatste keren waarvan je je niet bewust was dat het de laatste keer was. En dat was helemaal ok. Zo ok, dat je er over na moet denken wat deze laatste keren ook alweer waren. 

Met andere woorden, het meeste loslaten gaat vanzelf en moeiteloos. Want niets is voor altijd en het leven IS verandering. Constant. Maar tussen al deze vele kleine dingen die we loslaten zitten af en toe een paar grote dingen. Dingen die je hart breken en die maken dat je je verscheurd voelt van binnen. 

Overall lijkt hierbij de regel te zijn: hoe groter de pijn, hoe groter de liefde. Dus als het loslaten veel pijn doet weet je in ieder geval dat de liefde (hechting) groot was. Dat is dan wel weer een mooie eervolle gedachte.

Loslaten om verder te komen

Ikzelf heb afgelopen twee jaar ook aardig wat los moeten en mogen laten. Niet altijd makkelijk maar ik zie ook dat hierdoor ruimte ontstaat voor nieuwe dingen en dat het soms écht nodig is om een stapje verder te komen. Al kost het me soms wel wat moeite om dat te (willen) zien. 

Eind van de zomer diende zich weer iets aan wat ik los te laten heb. Het zat er al wel een tijdje aan te komen maar blijkbaar was de energie van de herfst ervoor nodig om het proces écht in gang te zetten. En ik moet zeggen, hij hakte er flink in deze keer.

Na twee maanden in het donker te hebben gezeten (figuurlijk natuurlijk voordat iemand denkt dat ik verstopt zat in de gangkast) keek ik laatst op een vroege zaterdag ochtend naar buiten. Wat ik zag was heel symbolisch. Alle buren hadden hun tuin netjes aangeharkt. In mijn tuin daarentegen was het gras haast niet meer te zien. Mijn hele tuin lag vol met gevallen blaadjes.

Ik kreeg precies gespiegeld wat ik afgelopen twee maanden heb gedaan. Keihard ontkennen van wat ik te doen heb: echt loslaten. Het aanvaarden van de pijn, het integreren van mijn herinneringen en gevoelens en ze onderdeel maken van mijn verleden. Want dat is wat echt loslaten betekent. 

Doen alsof iets nooit gebeurd is of de pijn onder het tapijt vegen werkt simpelweg niet. Die strategie heb ik afgelopen periode gehanteerd en dan wordt het echt een rommeltje, zowel van binnen als van buiten. 

Wat een klus

Terwijl ik door mijn keukenraam naar buiten kijk zie ik tegelijkertijd wat een verschrikkelijke klus dit gaat zijn. En dan heb ik het niet alleen over mijn innerlijke proces. Vooral ook wat een werk ik te verzetten heb in de tuin. Want hoe klein mijn huisje ook is, mijn tuin is behoorlijk groot. En aangezien ik praktisch in het bos woon kun je je voorstellen hoeveel blad er al moeten liggen.

Desalniettemin, ik weet dat er geen ontkomen meer aan is. Ik trek dapper m’n jas en laarzen aan en loop naar het schuurtje op zoek naar mijn hark. Ergens ben ik dankbaar dat het niet regent. Al was een meehuilende wereld wel heel typerend geweest voor hoe ik me voel van binnen: verdrietig en moedeloos. Wat een klus. In de tuin én in mijn hart.

De buurman met de bladblazer

Ik heb niet echt een strategie en begin random bergen blaadjes bij elkaar te harken. Het doet me goed om bezig te zijn met mijn handen en de frisse lucht brengt helderheid in mijn hoofd. Dat ik direct eer heb van mijn werk geeft ook een goed gevoel

Na drie kwartier harken vraagt mijn nieuwe buurman of ik zijn bladblazer wil lenen. Mijn antwoord is dat dit niet nodig is omdat het harken van blaadjes heel mindful is. Het geluid van een bladblazer draagt hier niet echt aan bij. 

Hij kijkt even met een opgetrokken wenkbrauw naar de enorme hoeveelheid blad in mijn tuin en trekt dan zijn schouders op. Hij zal wel denken dat ik niet helemaal goed snik ben maar dat kan me niks schelen. Ik heb dit in mijn uppie te doen, zonder hulpmiddelen en vooral zonder de herrie van een bladblazer.

Op eigen benen

Tijdens het harken komt van alles voorbij. Het is opvallend dat mijn mind nog steeds controle probeert te krijgen. Ik blijf steeds terugschieten in het onderhandelen (één van de kenmerken van rouw) en merk dat ook gedachten van het weigeren los te laten steeds voorbij komen. Nog zo'n fijn kenmerk van het rouwproces.

Ook denk ik na over de betekenis van het hetgeen ik los te laten heb. Wat zegt dat over mijn binnenwereld? Wat in mijzelf heb ik aan te spreken nu dit wegvalt? Ik kom uit op mijn innerlijke ouder. Ik heb mezelf te leren dragen in plaats van die verantwoordelijkheid bij iets of iemand buiten mezelf te leggen. 

Ergens gaandeweg het harken van die duizenden blaadjes kan ik eindelijk een bodem in mezelf voelen. Het innerlijke gevoel van eindeloos vallen zonder te weten wanneer het stopt lijkt te vervagen. Ik val nog steeds maar de bodem nadert en ik krijg het vertrouwen dat de landing niet vervelender zal zijn dat het onveilige gevoel van het vallen. Ik glimlach.

De buurvrouw met de speciale bladhark

Vanachter de heg hoor ik de buurvrouw zeggen dat ik een behoorlijke klus te doen heb. Ik kan niets anders dan beamen dat dit zo is. Ze heeft geen idee. Nadat ze me vertelt dat zij iedere dag even de tuin aanharkt en het gewoon een kwestie van bijhouden is (grrrrrrr) is ze is zo vriendelijk om mij haar speciale grote bladhark aan te bieden. 

Ik twijfel even. Dat zal een stuk sneller gaan dan met mijn krakkemikkige hark van de action waarvan twee tanden zijn afgebroken. Maar toch zeg ik haar dat het niet nodig is. Ik heb het echt zelf te doen. Met mijn eigen gereedschap.

Op het moment dat ik voel dat ik blaren op mijn handen krijg van het harken besluit ik dat het tijd is om de eerste blaadjes weg te brengen. Het echte loslaten kan beginnen. Terwijl ik de blaadjes met mijn blote handen in de kruiwagen gooi word ik verdrietig. Tot nu toe ben ik alleen orde in de chaos aan het scheppen geweest met mijn gehark. Wat ik nu ga doen is weer een stapje dichterbij echt loslaten.

De buurman met de aanhangwagen

Wanneer ik naar de container loop waar al het tuinafval gedeponeerd kan worden kom ik een andere buurman tegen. Hij vraagt of hij moet helpen met zijn aanhangwagen. Volgens hem ben ik nog wel even bezig als ik dat met mijn kruiwagentje moet doen. ‘Zou je denken slimmerik?’ denk ik licht geïrriteerd maar dat zeg ik natuurlijk niet hardop. Buren schijn je beter te vriend te kunnen houden.

Ik bedank voor de derde keer vriendelijk voor de hulp maar begin me tegelijkertijd toch af te vragen wat ik hier gespiegeld krijg. Zit ik nu weer lekker in het stuk waarin ik het lastig vind om hulp aan te nemen? Dat ik de angst heb dat op het moment waarop ik de hulp accepteer, ik ook wat terug te geven heb?

Terwijl ik verder loop naar de container neem ik even tijd om te voelen waar het hem nou precies in zit. Dit is namelijk zeker een thema van mij maar nee, dat is het deze keer niet. Ik voel echt van binnen dat ik dit proces helemaal alleen te doen heb. Zonder short cuts. En dat is precies wat rouw zo lastig maakt, het is een eenzame weg die niemand even voor je kan overnemen. Hoe graag je dat zelf of een ander ook zou willen. 

Als ik doorloop moet ik om mezelf lachen. Ik ben ook wel een rare. Zullen er meer mensen zijn die minstens 50 keer dezelfde route lopen met een kruiwagen vol blaadjes om iets goed los te kunnen laten? Vast niet. Maar eigenlijk boeit het ook niet. If this is what it takes, then this is what it takes. Dan ben ik maar een vreemde eend. 

Hoe groter de liefde, hoe groter de pijn

Aangekomen bij de container zie ik dat deze ramvol zit. Ik ben duidelijk niet de enige die wat los te laten heeft bedenk ik me grinnikend. Maar echt handig is het niet concludeer ik terwijl ik denk aan de enorme bergen blaadjes in mijn tuin. Die ga ik nu niet kwijt kunnen hier. 

Met veel moeite weet ik de blaadjes uit mijn kruiwagen zonder al te veel morsen op de grote hoop te gooien. De naaktslak die aan mijn rechterhand blijft kleven geef ik een mooi plekje in de bosjes. Zo ben ik dan ook wel weer. 

Goed. Niks grote halen snel thuis dus. Blijkbaar is het de bedoeling dat ik dit proces in kleine stapjes vormgeef. Terwijl ik terugloop merk ik dat ik dat idee stiekem best prettig vind. Ik mag mijn tijd nemen en hoef het lijntje nog heel even niet definitief door te knippen. 

Of nou ja, heel even... kijkend naar de bomen in mijn tuin die nog zeker voor driekwart volhangen met blad ben ik nog wel een paar weken bezig…pffff…. Maar ja, blijkbaar heb ik deze tijd en al dit (innerlijke) werk nodig. 

En eerlijk is eerlijk, gezien de stelregel: hoe groter de liefde, hoe groter de pijn..... had ik ook niet verwacht dat dit een makkie zou worden.  

Over de schrijver
Ik ben Bregtje en ik schrijf met regelmaat en heel veel liefde artikelen waarmee ik (hopelijk) bijdraag aan de persoonlijke en spirituele ontwikkeling van mijn medemens. Mijn bijdrage om deze wereld een stukje mooier te maken.
Reactie plaatsen

Op zoek naar andere artikelen?

arrow_drop_up arrow_drop_down